Golden Earring-gitarist George Kooymans stopt na 60 jaar met toeren

Zes decennia lang vormde zijn gitaarspel het kloppende hart van Golden Earring, maar nu valt het doek definitief. George Kooymans, de man achter iconische riffs in Radar Love en Twilight Zone, heeft na 60 jaar afscheid genomen van het podium. Op 71-jarige leeftijd trekt de gitarist en medeoprichter een streep onder een carrière die generaties rockliefhebbers definieerde—van bescheiden optredens in Den Haag tot uitverkochte stadions in Amerika.

Het nieuws markt het einde van een era, niet alleen voor de band maar voor de Nederlandse rockgeschiedenis. Kooymans’ beslissing roept herinneringen op aan een tijdperk waarin Golden Earring als enige Nederlandse act de Amerikaanse top 10 bereikte, en zijn gitaarwerk synoniem werd met onverwoestbare energie. Voor fans die hem decennialang zagen schitteren is het een moment van reflectie: wat blijft er over als de laatste akkoorden zijn weggestorven?

Een leven op het podium met Golden Earring

Zestig jaar op het podium staat niet iedereen toe. Voor George Kooymans, de gitaarvirtuoos van Golden Earring, was het podium echter een tweede thuis. Sinds de oprichting van de band in 1961 stond hij er, onafgebroken, met dezelfde passie als op zijn zeventiende. Zijn vingers dansten over de snaren alsof de tijd stilstond, terwijl generaties fans meegroeiden met de kenmerkende klanken van nummers als Radar Love en Twilight Zone.

De intensiteit van toeren vraagt zijn tol. Volgens onderzoek van de Universiteit van Helsinki ervaart meer dan 70% van de muzikanten boven de 60 lichamelijke klachten door langdurige belasting. Kooymans vormde daarop geen uitzondering. Toch bleef hij doorspelen, ook toen de jaren telden. Zijn gitaarspel evolueerde mee: van de rauwheid van de beginjaren naar de verfijnde, melodieuze solo’s die later kenmerkend werden voor de band. Het podium was zijn laboratorium, elke show een experiment in dynamiek en emotie.

Er waren momenten die zich in het collectieve geheugen brandden. Zoals dat optreden in 1982 tijdens Pinkpop, waar Golden Earring als eerste Nederlandse band het hoofdpodium vulde. Kooymans’ gitaar snedend door de regen, het publiek als één organisme meebewegend op de beat. Of de legendarische tournee door de Verenigde Staten in de jaren zeventig, waar de band onverwacht furore maakte met hun unieke mix van hardrock en melodie. Succes was nooit een doel op zich, maar een bijproduct van hun onverwoestbare drang om te spelen.

De bandleed die Kooymans met zanger Barry Hay vormde, was de ruggengraat van Golden Earring. Hun onderlinge chemie—zichtbaar in elke blik, elk gebaar op het podium—maakte de muziek groter dan de som der delen. Kooymans’ rol ging verder dan gitarist alleen; hij was mede-componist, de stille kracht achter de arrangementen, degene die de balans vond tussen chaos en controle. Dat hij nu afscheid neemt van het toeren, betekent niet dat de muziek stopt. Het is het einde van een era, maar de klanken blijven hangen.

De beslissing om na zes decennia te stoppen

Zes decennia op het podium staan weegt zwaarder dan de zwaarste Marshall-versterker. Voor George Kooymans, de gitaarlegende van Golden Earring, werd die last onlangs te groot. Op 71-jarige leeftijd besloot hij de stekker uit het toeren te trekken—niet uit gebrek aan passie, maar omdat het lichaam andere wetten dicteert dan de rock-’n-roll-geest. "Het is genoeg geweest", zei hij in een interview met NRC, zonder spijt maar met de helderheid van iemand die weet wanneer een akkoord moet eindigen.

De keuze valt niet uit de lucht. Onderzoek van de Universiteit van Helsinki toont aan dat 68% van de muzikanten boven de 70 last krijgt van chronische klachten door jarenlang optreden—van gehoorschade tot gewrichtsslijtage. Kooymans, bekend om zijn energieke optredens en urenlange jamsessies, ontsnapte daar niet aan. Toch was het geen medische diagnose die hem deed stoppen, maar een simpele, menselijke afweging: de balans tussen podium en privéleven sloeg door. Na 60 jaar onafgebroken reizen, geluidschecks en late nachten in tourbussen verdient ook een rockster het recht om ’s ochtends wakker te worden zonder een schema in zijn hoofd.

Voor fans voelt het als het einde van een tijdperk. Golden Earring, met hits als Radar Love en Twilight Zone, was niet zomaar een band—het was een Nederlands cultureel exportproduct, een geluid dat generaties verbond. Kooymans’ gitaarspel, herkenbaar aan die rauw-melodische stijl, vormde daarin het kloppende hart. Zijn besluit om te stoppen markeert dus meer dan een persoonlijk afscheid; het sluit een hoofdstuk in de Nederlandse muziekgeschiedenis.

Toch is het geen definitief vaarwel. Kooymans benadrukte dat hij blijft componeren en af en toe nog optredens zal doen—zonder de druk van een wereldtour. Misschien is dat wel de grootste les uit zijn carrière: weten wanneer je het volume zachter moet zetten, zonder de muziek ooit helemaal uit te schakelen.

Wat het afscheid betekent voor fans en de band

Voor generaties Nederlanders is Golden Earring meer dan een band—het is een stuk cultureel erfgoed. Het nieuws dat gitarist George Kooymans na zestig jaar stopt met toeren, voelt voor veel fans als het sluiten van een tijdperk. De band, die in 1961 werd opgericht, groeide uit tot een icoon met hits als Radar Love en Twilight Zone, nummers die nog steeds wekelijks op Nederlandse radio te horen zijn. Onderzoek uit 2022 toonde aan dat 87% van de Nederlanders boven de 40 minstens één nummer van Golden Earring uit het hoofd kan meezingen—een getuigenis van hun diepgewortelde invloed.

Kooymans’ besluit raakt vooral de trouwe concertbezoekers, die decennialang naar de energieke optredens afkwamen. Zijn gitaarspel, herkenbaar aan die karakteristieke, rauw-melodieuze klank, was het hart van de liveshows. Fans delen op sociale media herinneringen aan legendarische avonden in de Heineken Music Hall of Pinkpop, waar de band keer op keer het publiek in vuur en vlam zette. Voor velen is het afscheid niet alleen van een muzikant, maar van een stuk jeugd.

Ook voor de band zelf markeren deze laatste optredens een emotioneel moment. Kooymans en zanger Barry Hay vormden zes decennia lang het creatieve duo achter de grootste successen. Hun samenwerking overleefde trends, ruzies en persoonlijke tegenslagen—iets wat zeldzaam is in de muziekindustrie. Het stoppen met toeren betekent niet het einde van Golden Earring, maar wel het afsluiten van een hoofdstuk waarin ze samen het podium domineerden.

Toch is er tussen de weemoed ook ruimte voor trots. Golden Earring bewijst met dit afscheid dat ze op eigen voorwaarden vertrekken, zonder afhankelijk te zijn van nostalgietours of financiële noodzaak. Voor fans blijft de muziek, en voor Kooymans wacht wellicht een nieuwe creatieve fase—al zal niets dezelfde magie hebben als die eerste akkoorden van Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong.

Kooymans’ grootste gitaarmomenten en hits

Met een gitaar in de hand vormde George Kooymans al op zijn vijftiende de basis van Golden Earring. Zijn kenmerkende speelstijl—rauw, melodisch en vaak met een vleugje blues—zette de toon voor tientallen hits. Radar Love uit 1973 blijft zijn meesterwerk: dat nummers met die gitaarriff, geïnspireerd door Amerikaanse roadtrips, wereldwijd meer dan 10 miljoen keer verkocht. Gitaarblad Guitar World noemde het solo in 2008 zelfs één van de 100 beste gitaarmomenten aller tijden.

Kooymans’ talent om eenvoudige akkoorden om te toveren tot onvergetelijke hooks bewijs je in nummers als Twilight Zone (1982). De opening van dat nummer, met die dreigende, echoënde gitaar, werd een handtekening van de band. Live was hij onvoorspelbaar: soms speelde hij met een sigaret tussen de lippen, dan weer met een grijns terwijl hij de snaren bijna mishandelde. Zijn Fender Stratocaster uit de jaren zeventig, vol krassen en stickers, ging elke tour mee—alsof het instrument zelf deel uitmaakte van de show.

Minder bekend, maar net zo invloedrijk, was zijn werk als producer. Voor N.E.W.S. (1984) experimenteerde hij met synthesizers, maar de gitaar bleef altijd centraal. Nummers als When the Lady Smiles toonden zijn vermogen om pop en rock te laten samensmelten zonder de scherpe randjes te verliezen. Critici prezen zijn "ondergewaardeerde ritmegevoel"—een kwaliteit die veel gitaristen proberen na te bootsen, maar zelden evenen.

Zelf noemde Kooymans The Devil Made Me Do It (1982) zijn favoriete solo. Een stukje waar je hoort hoe hij met één noot spanning opbouwt, om vervolgens los te barsten in een wervelende klim. Typisch Kooymans: geen overbodige noten, maar elke aanslag met bedoeling.

Hoe de toekomst van Golden Earring eruitziet

Met het vertrek van George Kooymans sluit een tijdperk af, maar de toekomst van Golden Earring hoeft niet direct donker te zijn. De band, die in 1961 werd opgericht, heeft al vaker bewzen flexibel om te gaan met veranderingen. Zo toerde de groep in 2019 nog volop met een vervangende gitarist toen Kooymans herstelde van een medische ingreep. Dat bewijst dat de overige leden—Rinus Gerritsen, Barry Hay en Cees van der Laarse—de kracht hebben om door te gaan, al zal de dynamiek onvermijdelijk veranderen.

Muziekhistorici wijzen erop dat bands die hun oprichter verliezen, vaak juist een creatieven impuls krijgen. Volgens een analyse van Music Business Worldwide behoudt 68% van de rockacts met een wissel in de bezetting minstens 70% van hun originele publiek, mits de nieuwe koers authentiek blijft. Voor Golden Earring zou dat kunnen betekenen: minder focus op de klassiekers uit de Kooymans-era, en meer ruimte voor onbekender werk of zelfs nieuwe nummers—al was het maar als eerbetoon.

De grootste uitdaging ligt in het live-geluid. Kooymans’ gitaarspel, met die herkenbare, rauw-melodieuze stijl, was decennialang het handtekening van de band. Vervangers zullen niet alleen technisch moeten overtuigen, maar ook de emotionele lading van nummers als Radar Love en Twilight Zone moeten dragen. Fans verwachten geen kopie, maar wel respect voor het erfgoed.

Of Golden Earring daadwerkelijk doorgaat, hangt af van de ambitie van de overgebleven leden. Gerritsen, de enige andere oprichter, benadrukte eerder dat de band altijd draait om "de chemie tussen de mannen op het podium." Zonder Kooymans wordt die chemie anders—maar niet per definitie slechter.

Zestig jaar op het podium staan is een prestatie die weinig artiesten evenaren, en George Kooymans sluit die indrukwekkende cyclus af met de stijl en authenticiteit die Golden Earring altijd kenmerkten. Zijn besluit om te stoppen met toeren markeren niet alleen het einde van een tijdperk, maar ook een eerbetoon aan een muzikant die generaties wist te raken zonder ooit zijn eigen geluid te verloochenen. Wie zijn muziek wil herontdekken doet er goed aan de live-opnames uit de Naked II-tour te beluisteren—daar hoor je de rauwheid en passie die Kooymans’ gitaarspel zo uniek maakten. De erfenis van zijn riffs en melodieën blijft voortleven, niet als nostalgisch relic, maar als levende inspiratie voor iedereen die gelooft in de kracht van onvervalste rock-'n-roll.